Gisteravond zijn we voor de tweede keer naar een kleine bar geweest, waarvan ik de naam nog steeds niet weet. De ontvangst was weer net zo vrolijk en hartelijk als de eerste keer. We waren waarschijnlijk onmiskenbaar een stelletje Nederlandse toeristen, want we werden onthaald met de woorden: “Oranje boven!” Maar misschien was het ook wel gewoon het knaloranje t-shirt van Jaap. Terwijl wij naar binnen schuifelden, al iets meer op ons gemak dan de avond ervoor, hoorde ik buiten de emoties hoog oplopen. Een aantal mannen zaten aan een klein, vierkant tafeltje. Zonder naar de rafel gekeken te hebben, wist ik wat ze aan het doen waren. Domino. Hét spel waar heel Curaçao verslaafd aan lijkt te zijn. Lang leve de reisgidsjes, voor al deze leuke achtergrondinfo. De stenen werden met ongelooflijke kracht op de tafel gesmeten. Het gaat er nogal fanatiek aan toe.

Ondertussen hebben wij vier plaatsen aan de bar veroverd. Het meisje achter de bar heeft een chinees uiterlijk, ik schat haar ergens vroeg in de twintig. Ze is lang op een slungelachtige manier, en haar kleding en haar zien er niet erg verzorgd uit, maar ze komt ermee weg. De service zou ik ook niet omschrijven als erg gastvriendelijk, maar dat lijkt hier de normaalste zaak van de wereld. En misschien komt het wel omdat we toeristen zijn.. Ik neem het niemand kwalijk. Toch zou een glimlach wel op prijs gesteld worden. Die waren er trouwens genoeg, hoewel alleen van de aanwezige mannen afkomstig. Afgezien van het barmeisje, en een andere vrouw die hier ook lijkt te werken, zijn er geen vrouwen in de bar aanwezig. Plotseling komen er, nogal luidruchtig, twee mannen binnen. Hun opvallende verschijning vervult direct de hele kamer. Een kleine, dikke man met een wit t-shirt roept lachend: ‘Hup Oranje, Hup Holland!’ De andere man tikt hem aan, met een grote grijns op zijn gezicht, en gaat een paar meter van hem af staan. We kijken vol verwachting naar wat er te gebeuren staat. De man trapt tegen een denkbeeldige bal, de dikke man trapt terug, en de bal wordt weer teruggetrapt. Dan maakt de dikke man met zijn hoofd een overdreven zwaai naar rechts. ‘Goal!’ Roepen de beide mannen ‘Wesley Sneijder!’ gilt de dikke man. Op hun gezichten staat een grijns die er speciaal voor dit ene moment op lijkt te zijn geplakt. We liggen krom van het lachen, de hele bar lacht met ons mee. De mannen merken dat ze succes hebben met hun Wesley Sneijder imitatie, en herhalen de beweging tot drie keer toe. Langzaam komt het rumoer weer tot bedaren, en de sfeer is weer relaxed als daarvoor.

Ik kijk nog eens goed rond, probeer dit moment op te slaan in mijn geheugen. De mannen zitten op hun barkruk, met hun ellebogen op het barblad. Hun voorkomen is zo typisch dat het lijkt of ze direct van een schilderij zijn gestapt. Dit is hun plaats, hier horen ze te zijn. Zelfs zo, dat als ik nog eens terugkom in Curaçao, en op een willekeurig moment het café in zou lopen, ik haast verwacht ze daar op exact dezelfde manier aan te treffen. Ik grinnik bij de gedachte aan de absurde, bizarre schoonheid van dit moment. De ventilators zoemen boven mijn hoofd, en ik zet mijn biertje voor me neer. Ik zucht, en besef dat dit een bijzonder en memorabel moment is, zoals er al zoveel zijn geweest sinds ik begonnen ben aan deze reis. Dan draai ik me om en kijk Thomas aan. Met mijn blik probeer ik het hele verhaal te vertellen, en ik vraag me af of hij ook maar enig idee heeft welke gedachten er door mijn hoofd schieten. Hij glimlacht. Ik glimlach terug. Het maakt niet uit.